Crossroads Melayu กับกวีหนุ่ม ‘ซะการีย์ยา อมตยา’

ธิติ มีแต้ม สนทนากับ ซะการีย์ยา อมตยา กวีหนุ่มจากเทือกเขาบูโด ในบทบาทบรรณาธิการวารสาร The Melayu Review ที่กำลังเปิดพรมแดนความเป็นมลายูร่วมสมัย

‘Intelligenzia’ การเกิดใหม่ของวารสารของนักศึกษา โดยนักศึกษา เพื่อประชาชน

101 คุยกับ ป็อป—‘สุรัตน์ สกุลคู’ บรรณาธิการนิตยสาร ‘Intelligenzia วารสารที่เรียกได้ว่าเป็นของนักศึกษา โดยนักศึกษา เพื่อประชาชน ว่าด้วยการสร้างเนื้อหาวิพากษ์วิจารณ์ สะท้อนสังคมอย่างตรงไปตรงมา และประสบการณ์การสื่อสารผ่าน ‘วารสาร’ ในสังคมที่ปิดกั้น

ความน่าจะอ่าน 2018-2019 : Final Round งานเสวนาส่งท้าย จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง

101 สรุปความจากเสวนา ความน่าจะอ่าน 2018-2019 : Final Round เจาะลิสต์หนังสือแห่งปี และถกกันถึงอนาคตแวดวงนักอ่านนักเขียนไทย

อ่าน Upheaval : จุดพลิกประเทศยามวิกฤต บทเรียนจากชิลีถึงไทย

ภูมิศรัณย์ ทองเลี่ยมนาค ถอดบทเรียนจากหนังสือ ‘Upheaval: Turning Points for Nations in Crisis’ ว่าด้วยจุดเปลี่ยนของประเทศต่างๆ ในยามวิกฤต โดยยกกรณีของชิลีในยุคนายพลปิโนเช่ต์ ซึ่งมีวิถีสืบทอดอำนาจที่คล้ายคลึงสถานการณ์ของไทยในปัจจุบัน

[ความน่าจะอ่าน] ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ยังไม่ตาย ?

พันธวัฒน์ เศรษฐวิไล เก็บประเด็นสำคัญในหนังสือ ‘ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ : วิวัฒนาการรัฐไทย’ พร้อมประมวลความเห็นและบทวิจารณ์จากนักอ่านและนักวิชาการ

[ความน่าจะอ่าน] เบสเมนต์ มูน : เสียงหึ่งฮึมฮัมในการเปลี่ยนแปลง

ณขวัญ ศรีอรุโณทัย บรรณาธิการศิลปกรรม Way เขียนถึงนวนิยาย ‘เบสเมนต์ มูน’ ของปราบดา หยุ่น 1 ใน 5 เล่มที่ได้รับคะแนนสูงสุดใน ‘ความน่าจะอ่าน 2018-2019’

[ความน่าจะอ่าน] มันทำร้ายเราได้แค่ไหน ?

นิธิ เอียวศรีวงศ์ เขียนถึงหนังสือ ‘มันทำร้ายเราได้แค่นี้แหละ’ ของ ภรณ์ทิพย์ มั่นคง หนังสือที่ได้รับคะแนนสูงสุดในโปรเจ็กต์ ‘ความน่าจะอ่าน 2018-2019’

[ความน่าจะอ่าน] Sapiens กับพลังของจินตนาการ

ภาคิน นิมมานนรวงศ์ เขียนถึงหนังสือ ‘เซเปียนส์ ประวัติย่อมนุษยชาตื’ 1 ใน 5 เล่มที่ได้รับคะแนนสูงสุดจากโปรเจ็กต์ ความน่าจะอ่าน 2018-2019 

[ความน่าจะอ่าน] สวนสัตว์กระดาษ : มนุษย์ล้วนพ่ายแพ้ แต่ไม่แพ้พ่าย

ปาณิส โพธิ์ศรีวังชัย เรื่อง ภาพิมล หล่อตระกูล ภาพประกอบ   หากจะมีหนังสือสักเล่มทำให้ฉันปล่อยโฮกลางร้านกาแฟท่ามกลางผู้คนได้ The Paper Menagerie หรือ สวนสัตว์กระดาษ คือหนังสือเล่มนั้น สวนสัตว์กระดาษ เป็นรวมเรื่องสั้นไซไฟที่ทลายภาพยานอวกาศสีเงินวาววับลงไปได้หมดจดเกลี้ยงเกลา แล้วพาเราไปรู้จักวิทยาศาสตร์แบบมีเลือดเนื้อของมนุษย์ — มนุษย์ผู้เปราะบางและโง่เขลาอย่างพวกเรา ที่แทบไม่รู้จักอะไรมากไปกว่าตัวเอง และอันที่จริง เราอาจแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ หากคุณมั่นใจว่าหัวจิตหัวใจยังแข็งแกร่ง อยากให้ลองเผชิญหน้ากับตัวหนังสือของ เคน หลิว ดูสักตั้ง เคน หลิว ผู้เขียน เกิดที่จีน แต่ย้ายไปอยู่อเมริกาตั้งแต่อายุ 11 ขวบ ณ ตอนนี้เขาถูกนับเป็นนักเขียนสัญชาติอเมริกันเต็มขั้น แม่ของเขาจบด็อกเตอร์ด้านเคมี ส่วนพ่อเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ เขาเองเรียนด้านวรรณคดีอังกฤษ วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ และกฎหมายที่ฮาร์วาร์ด ผ่านอาชีพมาแล้วทั้งโปรแกรมเมอร์ นักกฎหมาย นักแปล และนักเขียน ด้วยความเป็นลูกผสมในหลายด้าน ทั้งหมดนี้สะท้อนออกมาในงานเขียนของเขาได้อย่างเนียนกริบงดงาม งานเขียนของเขาเป็นงานแบบ Silkpunk ผสมผสานระหว่างไซไฟและแฟนตาซี โดยได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวเก่าแก่และโบราณวัตถุในเอเชียตะวันออก บางครั้งเวทมนตร์ก็เกิดขึ้นกับไม้ไผ่หรือขนนก เขาเขียนคำนำหนังสือเล่มนี้ไว้ว่า ผมไม่ค่อยใส่ใจเส้นแบ่งระหว่างแฟนตาซีกับไซไฟ–หรือระหว่าง ‘นิยายที่มีหมวดหมู่เฉพาะ’ […]