fbpx
Life & Culture

Film&Music

จุดประกาย Soul

‘นรา’ เขียนถึง Soul ภาพยนตร์อนิเมชันจาก Pixar Studios ที่หยิบยกประเด็นเรื่องความหมายของการมีชีวิตมาให้ผู้ชมได้ขบคิดและตามหาคำตอบ

SOUL วิญญาณสานฝัน ในวันผิวเปลี่ยนสี

‘กัลปพฤกษ์’ เขียนถึงภาพยนตร์อนิเมชันเรื่อง Soul อันเป็น Black Cinema อย่างเต็มตัวเรื่องแรกของค่าย Pixar Studios โดยผู้กำกับที่ไม่ใช่คนผิวดำ

‘ความเป็นอื่น ความรัก และความโดดเดี่ยวของเมือง’ ในหนังหว่องกาไว

อภิสิทธิ์ เรือนมูล เขียนถึงความเป็นอื่น และความโดดเดี่ยวในภาพยนตร์ของหว่องกาไว สิ่งเหล่านี้สะท้อนอะไร และมีภาพแทนใดปรากฏบ้างในฉากเรื่องเล่าของหว่อง

School Town King โลกที่บังคับให้เด็กฝันเป็นคนธรรมดา

วจนา วรรลยางกูร เขียนถึง ภาพยนตร์สารคดี ‘School Town King : แร็ปทะลุฝ้า ราชาไม่หยุดฝัน’ ที่เล่าเรื่องชีวิตเด็กคลองเตยผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นแร็ปเปอร์ชื่อดัง

101 One-on-One EP.198 School Town King : เปิดโลกเหลื่อมล้ำผ่านชีวิตจริงแร็ปเปอร์คลองเตย

101 ชวน วรรจธนภูมิ ลายสุวรรณชัย ผู้กำกับภาพยนตร์สารคดี ‘School Town King แร็ปทะลุฝ้า ราชาไม่หยุดฝัน’ และสองตัวละครหลัก บุ๊ค – ธนายุทธ ณ อยุธยา และ นนท์ – นนทวัฒน์ โตมา มาพูดคุยถึงเบื้องหลังสารคดี

ไม่ลืม Goodbye, Dragon Inn

‘นรา’ เขียนถึงภาพยนตร์สัญชาติไต้หวัน Goodbye, Dragon Inn ของไฉ้หมิงเลี่ยง ที่เล่าถึงความเสื่อมโทรมของโรงหนังและการฉายหนังด้วยความเรียบง่าย แต่ให้อารมณ์และบรรยากาศหม่นเศร้าบาดลึกตรึงใจ

ปีเดือนเคลื่อนผ่าน ดอกไม้บานแล้วโรยรา In the Mood for Love

‘นรา’ เล่าถึง In the Mood for Love ภาพยนตร์ฮ่องกงผลงานมาสเตอร์พีซของหว่องกาไว ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากนวนิยาย Intersection ของหลิวอี้ชาง

คนนท์ ชาญคลีเช่ ชีวิตธรรมดาในเพลงแร็ปไม่ธรรมดา

คนนท์ ชาญคลีเช่ คือเด็กหาดใหญ่ที่มาเรียนมหา’ลัยที่ศาลายา พร้อมแพสชันด้านดนตรี เขาเริ่มเขียนเพลงจากการฝึกหัดด้วยตัวเอง และเริ่มแร็ปเพราะมีเรื่องราวที่อยากจะพูด

เด็กชายที่ไม่มีใครต้องการ Loveless

‘นรา’ เขียนถึง Loveless ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมสัญชาติรัสเซียจากผู้กำกับ ‘อังเดร ซวายินเซฟ’ ที่สะท้อนชีวิตครอบครัวอันปราศจากความรัก เต็มไปด้วยความขัดแย้ง และการละเลยได้อย่างสมจริง โศกสลด

บันไดสวรรค์? The Housemaid

‘นรา’ เล่าถึง The Housemaid ภาพยนตร์แนวเมโลดรามาปี 1960 ของคิมคียอง ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสามหนังเกาหลีที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีการสร้างกันมา

บันทึกถึง ‘ซ้อม 6 ปียังไม่ได้เล่น’​ : เลิกซ้อมกันสักที ถึงเวลาที่ต้องเล่น ‘จริงๆ’​ แล้ว

พันธวัฒน์ เศรษฐวิไล เขียนถึง ‘ละครเวที ซ้อม 6 ปียังไม่ได้เล่น’ ว่าด้วยชีวิตของนักแสดงละครเวทีที่ซ้อมบทในห้องใต้ดินมากว่า 6 ปี ในช่วงที่เกิดการสู้รบทางการเมืองข้างบน เพื่อหวังว่าจะได้เล่นสักครั้ง