ตัวตน ความคิด และชีวิตม่วนๆ ของ ไผ่-จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา

101 จับประเด็นบางส่วนจากการพูดคุยแบบสบายๆ กับ ไผ่-จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา นักสิทธิมนุษยชน นักเคลื่อนไหว ในรายการ 101 One-on-One Ep.86 ทั้งเรื่องการเมืองและชีวิตแบบม่วนๆ อีสานเจริญแล้วจริงไหม เขามองการเมืองปัจจุบันอย่างไรผ่านสายตาลูกอีสาน ชีวิตในเรือนจำเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เขาเชื่อหรือไม่ อะไรคือความฝันของเขา และจะหล่อเลี้ยงความหวังอย่างไรกับสิ่งที่ยากจะสำเร็จ   :: ประเทศต้องพัฒนาด้วยความหลากหลาย ::     ชนชั้นใดออกกฎหมายก็เพื่อชนชั้นนั้น เผด็จการร่างรัฐธรรมนูญขึ้นมาก็เพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตัวเอง ที่ผ่านมาไม่เคยมีรัฐธรรมนูญของประชาชน รัฐธรรมนูญ 2540 ถือว่าประชาชนมีส่วนร่วมในระดับหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าพอประชาชนมีส่วนร่วมรัฐธรรมนูญก็เป็นประโยชน์แก่ประชาชน แต่รัฐธรรมนูญ 2560 เห็นได้ชัดว่าเป็นประโยชน์กับ คสช. ล้วนๆ มีเลือกตั้ง มีสภา แต่ภาพก็ยังชัดเจนไม่เลือนราง การมีส่วนร่วมเป็นเรื่องสำคัญ สังคมไทยตอนนี้ไม่ได้ต้องการคนรู้ทุกอย่าง เก่งทุกอย่าง แบบประยุทธ์ที่เป็นประธานทุกอัน มันเก่งเกินไป แต่เราต้องเอาคนเก่งที่เข้าใจปัญหามาช่วยกันทำงาน คุณไม่รู้ก็ไม่ต้องพูด ไม่ใช่ยึดอำนาจไว้คนเดียว ทำคนเดียว ถามเขาบ้างว่าเราจะพัฒนาประเทศอย่างไร คนอีสานไม่ใช่ว่าไม่ต้องการความเจริญ เขาต้องการความเจริญ แต่ต้องมาจากการมีส่วนร่วม ไม่ใช่ว่าเขาจะค้านทุกเรื่อง เขาค้านเพราะเขาไม่มีส่วนร่วม มีวาทกรรมที่บอกว่า “เราต้องเสียสละเพื่อประเทศ” […]

101 One-On-One EP.86  “ตัวตน ความคิด และชีวิตม่วนๆ” ของ ไผ่ ดาวดิน

ชวน ไผ่ ดาวดิน หรือ จตุภัทร์ บุญภัทรรักษา นักสิทธิมนุษยชน นักเคลื่อนไหว มาคุย ‘ม่วนๆ’ ในสไตล์ลูกอีสาน ตัวตนของเขาเป็นอย่างไร เพลงที่ฟัง-หนังที่ดูเป็นแบบไหน หลังออกจากเรือนจำเขาทำอะไรอยู่ มีความฝัน-ความหวังอย่างไรกับชีวิต บ้านนี้เมืองนี้ในสายตาของเขาเป็นแบบไหน และจะก้าวเดินไปทางไหนต่อ

“อยากบังเอิญเจอใครที่ยังฝันอยู่…” เปล่งเพลงรับ ‘ไผ่ ดาวดิน’

ย้อนดูยุคสมัยที่กลุ่มนักศึกษาเผชิญหน้าอำนาจรัฐประหาร จนต้องเข้าคุกตาราง ก่อนชีวิต ‘ไผ่ ดาวดิน’ จะหายไป 870 วัน และได้รับอิสรภาพในเช้าวันที่ 10 พ.ค. 2562

เยี่ยมยามถามข่าว ‘ไผ่ ดาวดิน’

22 สิงหาคม ที่ผ่านมา กลุ่มนักเขียนจำนวนหนึ่งได้พากันไปเยี่ยมเยียน “ไผ่ ดาวดิน” ที่ศาลมณฑลทหารบกที่ 23 จังหวัดขอนแก่น

และนี่คือบันทึกจาก “เวียง-วชิระ บัวสนธ์” หนึ่งในคณะนักเขียนที่เดินทางฝ่าความมืดไปเยี่ยมยามถามข่าว “ไผ่ ดาวดิน”

พ่อของเธอ เพื่อนของเขา : จนกว่าเราจะพบกันใหม่ (ในสถานการณ์ปกติ)

ตลอดสามปีแห่งการ ‘คืนความสุข’ โดยคสช. คนจำนวนหนึ่งตกเป็นจำเลยด้วยข้อหาเป็นภัยต่อความมั่นคง นี่คือเรื่องเล่าของคนธรรมดาที่ไม่ได้อยู่ในรายการเดินหน้าประเทศไทย ไม่เคยปรากฏในสื่อกระแสหลัก แต่ประจักษ์แจ้งอยู่ในสมองและหัวใจของคนไทยกลุ่มหนึ่ง ซึ่งถูกทำให้เป็นอื่น และบางคนก็ต้องย้ายไปอยู่บนแผ่นดินอื่น—อย่างไม่มีกำหนดกลับ

เรื่องที่จำต้องเล่าขานกันอีก จนกว่า…

เวียง-วชิระ บัวสนธ์ บรรณาธิการสำนักพิมพ์สามัญชน ประเดิมคอลัมน์ใหม่กับ 101 ด้วยการเล่านิทานเรื่อง ‘ไผ่ ดาวดิน’

“… ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วที่เราควรปรับสภาพจิตให้สอดคล้องกับสภาพการณ์ตามความเป็นจริงให้ได้ว่า ทุกวันนี้ใครหรือผู้ใดควบคุมประเทศนี้อยู่ พูดให้ชัดขึ้นคงต้องเรียนว่า ความไม่ชอบมาพากลชนิดที่ยกหลักกฎหมายใดมาอธิบายก็ฟังไม่ขึ้นในกรณีของไผ่นี้ เราจำต้องปรับมุมมองใหม่ไม่ว่าจะชอบใจหรือไม่ ว่ามันอยู่นอกเหนือกระบวนการปกติชอบธรรมไปแล้วแน่ๆ …

“… ยิ่งเรานิ่งเฉยไม่มีปากไม่มีเสียงอะไรเอาเสียเลย ยิ่งเท่ากับสมเป้าปรารถนาที่บรรดาผู้ครองเมืองต่างต้องการ”