fbpx

การเลี้ยงลูกเป็นเรื่องของรัฐด้วย

เนื้อหาต่อไปนี้ผมเคยบรรยายที่สถาบันแห่งชาติเพื่อเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล

เป็นเวลาก่อนยุคโควิด จำได้ว่าไม่มีใครใส่หน้ากากแน่ๆ เป็นเวลาหลังการปฏิวัติ พ.ศ. 2557 จำได้ว่าไม่มีความตั้งใจจะไปงานนี้ตั้งแต่แรกด้วยเบิร์นเอาต์จากทุกองค์กรในเวลานั้น

เช้าวันนั้น ผู้อำนวยการสถาบันฯ โทรศัพท์มาถึงบ้านด้วยตนเอง เพราะอะไรจำมิได้อีกเช่นกันที่ท่านรู้ว่าผมพักอยู่ที่บ้านลูกชายที่บริเวณใกล้เคียงมหาวิทยาลัยมหิดล เหตุเพราะอาจารย์ซึ่งเป็นประธานที่จะต้องทำหน้าที่เปิดการประชุมและกล่าวปาฐกถาบางประการติดภารกิจกะทันหัน จำได้ว่าท่านป่วยฉุกเฉินเช้าวันนั้นพอดีแต่ความข้อนี้ไม่แน่ใจ ท่านผู้อำนวยการสถาบันฯ ขอให้ผมไปเปิดประชุมและกล่าวปาฐกถาแทน

ปรึกษาภรรยาว่าทำไงดี ภรรยาว่า “แก่แล้ว ไปได้” บ่ายเบี่ยงต่อไปว่าไม่ได้เอาเน็กไทมากรุงเทพฯ ลูกชายว่า “เอาของลูกไป” ว่าแล้วลูกชายก็ขับรถไปส่งข้างในมหาวิทยาลัยมหิดลเดี๋ยวนั้นเลย

คำบรรยายนี้เกิดจากการด้นสดครับ แต่ก็ไม่ถึงกับสดมากเพราะในใจคิดแบบนี้มาก่อนหน้านานแล้ว ทุกข้อเคยเขียนแล้วต่างกรรมต่างวาระ ระหว่างนั่งรถลูกชายไปที่หอประชุมซึ่งใช้เวลาไม่เกิน 10 นาทีตัวเองก็พร้อมแล้ว นึกในใจว่าพูดเรื่องในใจออกไปก็พอ อย่าเผลอด่าใครเข้าก็แล้วกัน

เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะนี่เป็นอีกตัวอย่างหนึ่งของสิ่งที่เรียกว่า “โอกาสก็เหมือนยามเช้า เมื่อถึงตอนสายก็สายเสียแล้ว” คำพูดนี้ได้มาจากหนังสือการ์ตูนไทยเล่มหนึ่ง งานเขียนหนังสือของผมเริ่มต้นแบบนี้ในตอนแรกๆ จริงๆ มีแค่ ‘การ์ตูนที่รัก’ เรื่องเดียวที่ตัวเองส่งต้นฉบับไปที่ ‘รักลูก’ โดยไม่มีใครร้องขอ แต่หลังจากนั้นเมื่อมีคนขอให้เขียนอะไรบางอย่างก็รับไว้แม้นาทีที่รับไว้ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่า

ที่สำคัญมิใช่รับมาแล้วนอน แต่ที่ต้องทำคือลุกขึ้น ‘รีเสิร์ช’ เสมอ จะเขียนอะไร อย่างไร ไม่ซ้ำคนอื่นที่เขียนๆ กัน เรื่องเขียนอะไรอย่าซ้ำลามมาสู่จะพูดอะไรก็อย่าซ้ำด้วย เขียนหรือพูดเรื่องที่เรารู้ดีที่สุดยังคงเป็นหลักการที่ถูกต้อง ปลอดภัย และใช้ได้อยู่เสมอ

เนื่องจากผมเป็นเพียงตัวแทน ไม่มีชื่อในที่ประชุมด้วยซ้ำไป จึงมิได้เอกสารอะไรกลับบ้าน ไม่รู้จริงๆ ว่าทั้งหมดนี้บรรยายเมื่อวันที่เท่าไรครับ 

เชิญฟัง

การเลี้ยงลูกเป็นเรื่องของรัฐด้วย

1. ประกันว่าทารกที่เกิดใหม่จะมีพ่อมีแม่

เรื่องที่ควรคุยกันคือเรื่องวันลาแม่ วันลาพ่อ เงินชดเชยระหว่างวันลา

เด็กกำพร้ามีหลักประกันว่าจะได้พบพี่เลี้ยงเด็กที่มีความสามารถ

มีกล่องรับขวัญที่ช่วยให้พ่อแม่ทุกระดับทุกการศึกษารู้ความสำคัญของการอ่านและการเล่น และใช้ได้ทันที เช่น หนังสือนิทาน 10 เล่ม ชุดระบายสี บล็อกไม้

2. ประกันว่าเด็กๆ ออกนอกบ้านจะพบที่เล่นหรือสนามเด็กเล่นแน่นอน

เรื่องที่ควรคุยกันคือพื้นที่เล่นของเด็กๆ ทุกมุมถนน หมู่บ้าน ลานกลางแจ้ง ห้างสรรพสินค้า แม้แต่ในออฟฟิศ ด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าเด็กพัฒนาตนเองด้วยการเล่น และนิ้วมือคือสมองที่สองของเด็ก

3. ประกันว่าเด็กๆ ออกนอกบ้านจะได้พบหนังสือแน่ๆ

เรื่องที่ควรคุยกันคือห้องสมุดที่ให้ยืมหนังสือได้ครั้งละ 10 เล่มนาน 1 เดือน

มีหนังสือที่บ้าน ที่ ร.ร. ที่ห้องสมุด ที่ออฟฟิศ ด้วยราคาหนังสือนิทานลดลง

ค่าตอบแทนผู้แต่งนิทานและผู้เขียนภาพเพิ่มขึ้น

ระบบจัดจำหน่ายและกระจายหนังสือสมควรพูดคุยและจัดการใหม่ เพราะหนังสือมิใช่สินค้าฟุ่มเฟือยแต่เป็นสินค้าทางปัญญา

4. ประกันว่าเด็กไทยจะมี ร.ร. คุณภาพดีใกล้บ้าน

ร.ร. คุณภาพดีมิได้หมายถึง ร.ร. เร่งเรียนวิชาการตามมาตรฐานปัจจุบัน แต่หมายถึง ร.ร. ที่ใช้การอ่าน การเล่นและการทำงานเป็นเครื่องมือพัฒนาเด็กเล็ก และ ร.ร. ที่ใช้ PBL (problem-based learning) สำหรับเด็กโต ทั้งนี้โดยไม่วัดผลสัมฤทธิ์ทางวิชาการ แต่วัด ‘ทักษะ’ ต่างๆ เป็นสำคัญ

5. ประกันว่าเด็กเล็กจะ ‘ไม่ได้’ เรียนหนังสือที่ ร.ร.

เด็กเล็ก 0-7 ขวบมีหน้าที่เล่น เล่นเพื่อพัฒนาสมอง จิตใจ และ EF

หากเด็กเล็กต้องจากพ่อแม่ไป ร.ร. คือไปเล่น กิน นอน อ่าน ทัศนศึกษา สนุกสนาน และพัฒนา

6. ประกันว่าเด็กโตจะได้เรียนรู้ด้วยโจทย์ปัญหาเป็นฐาน (PBL) ไม่ว่าจะไป ร.ร. ใด

พูดอย่างง่ายคือเปลี่ยนทุก ร.ร. เป็น ร.ร. ทางเลือก ซึ่งบริหารด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลาง และควบคุมคุณภาพด้วยส่วนท้องถิ่นและพ่อแม่ของเด็กใน ร.ร. เป็นสำคัญ เมื่อชนชั้นกลางระดับบนได้ช่วยกันพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าการจัดการเรียนรู้แบบ ร.ร. ทางเลือกให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า เด็กไทยส่วนที่เหลือซึ่งเป็นเด็กส่วนใหญ่ของประเทศควรได้รับบริการนี้เช่นเดียวกัน

7. ประกันว่าเด็กๆ จะไม่ถูกครูทำร้ายร่างกายที่ ร.ร. ให้ถือว่าเป็นความผิดต่อจริยธรรมร้ายแรง

ความยากของการทำงานยากคือการมีเป้าหมายร่วมกันที่ชัดเจน ซึ่งมักจะเป็นส่วนที่ยากที่สุดของการประชุมหรือพูดคุยกัน เหตุเพราะเรามักพูดคนละเรื่องด้วยคนละเป้าหมาย

เรื่องทั้งหมดนี้ทำได้ เพราะที่จริงแล้วประเทศของเรามีเงินมากพอ เราขาดนักการเมืองและผู้บริหารระดับสูงที่มีวิสัยทัศน์ชัดเจนเท่านั้นเอง

จบคำบรรยายเช้าวันนั้นเท่านี้

MOST READ

Social Issues

27 Aug 2018

เส้นทางที่เลือกไม่ได้ ของ ‘ผู้ชายขายตัว’

วรุตม์ พงศ์พิพัฒน์ พาไปสำรวจโลกของ ‘ผู้ชายขายบริการ’ ในย่านสีลมและพื้นที่ใกล้เคียง เปิดปูมหลังชีวิตของพนักงานบริการในร้านนวด ร้านคาราโอเกะ ไปจนถึงบาร์อะโกโก้ พร้อมตีแผ่แง่มุมลับๆ ที่ยากจะเข้าถึง

กองบรรณาธิการ

27 Aug 2018

Social Issues

21 Nov 2018

เมื่อโรคซึมเศร้าทำให้อยากจากไป

เรื่องราวการรับมือกับความคิด ‘อยากตาย’ ผ่านประสบการณ์ของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า คนเคียงข้าง และบทความจากจิตแพทย์

ศุภาวรรณ คงสุวรรณ์

21 Nov 2018

Social Issues

22 Oct 2018

มิตรภาพยืนยาว แค้นคิดสั้น

จากชาวแก๊งค์สู่คู่อาฆาต ก่อนความแค้นมลายหายกลายเป็นมิตรภาพ คนหนุ่มเลือดร้อนผ่านอดีตระทมมาแบบไหน ‘บ้านกาญจนาฯ’ เปลี่ยนประตูที่เข้าใกล้ความตายให้เป็นประตูสู่ชีวิตที่ดีกว่าได้อย่างไร

ธิติ มีแต้ม

22 Oct 2018

เราใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสิทธิภาพ และประสบการณ์ที่ดีในการใช้เว็บไซต์ของคุณ คุณสามารถศึกษารายละเอียดได้ที่ นโยบายความเป็นส่วนตัว และสามารถจัดการความเป็นส่วนตัวเองได้ของคุณได้เองโดยคลิกที่ ตั้งค่า

Privacy Preferences

คุณสามารถเลือกการตั้งค่าคุกกี้โดยเปิด/ปิด คุกกี้ในแต่ละประเภทได้ตามความต้องการ ยกเว้น คุกกี้ที่จำเป็น

Allow All
Manage Consent Preferences
  • Always Active

Save