“เราอยู่ในโลกที่เรียกร้องการคิดใหม่ทั้งหมด” – Justin Wood แห่ง World Economic Forum

สมคิด พุทธศรี สนทนากับ Justin Wood แห่ง World Economic Forum ว่าด้วยความเปลี่ยนแปลงของโลกในยุคการปฏิวัติอุตสาหกรรม 4.0 รวมไปถึงเครื่องมือและวิธีคิดใหม่ๆ ในกระบวนการกำหนดนโยบายของประเทศ

Futurising Thailand : Chiang Mai Model พัฒนาเมืองอย่างไรให้ไม่ทิ้งราก

เก็บความจากงานสัมมนา Futurising Thailand ครั้งที่ 3 ว่าด้วยแนวคิดเบื้องหลังของการพัฒนาเมืองเชียงใหม่ รวมถึงมุมมองและข้อเสนอแนะจากผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาเมือง

ความน่าจะอ่าน 2018-2019 : Final Round งานเสวนาส่งท้าย จนกว่าจะพบกันอีกครั้ง

101 สรุปความจากเสวนา ความน่าจะอ่าน 2018-2019 : Final Round เจาะลิสต์หนังสือแห่งปี และถกกันถึงอนาคตแวดวงนักอ่านนักเขียนไทย

Urbanization Thailand สร้าง’เมือง’ไทย ให้ทันโลก

เพราะ ‘คุณ’ มีส่วนในการสร้าง “เมือง” ที่คุณไม่อยากอยู่
คุณเป็นคนออกแบบเมืองแบบที่คุณไม่อยากให้มันเป็น

แต่ในทางกลับกัน คุณรู้หรือไม่ ว่าการพัฒนาเมืองให้ดีขึ้น เปลี่ยนสังคม และผู้คนให้มีศักยภาพ
คุณเองก็สามารถมีส่วนร่วมในการทำมันได้เช่นกัน

[ความน่าจะอ่าน] ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ยังไม่ตาย ?

พันธวัฒน์ เศรษฐวิไล เก็บประเด็นสำคัญในหนังสือ ‘ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ : วิวัฒนาการรัฐไทย’ พร้อมประมวลความเห็นและบทวิจารณ์จากนักอ่านและนักวิชาการ

[ความน่าจะอ่าน] เบสเมนต์ มูน : เสียงหึ่งฮึมฮัมในการเปลี่ยนแปลง

ณขวัญ ศรีอรุโณทัย บรรณาธิการศิลปกรรม Way เขียนถึงนวนิยาย ‘เบสเมนต์ มูน’ ของปราบดา หยุ่น 1 ใน 5 เล่มที่ได้รับคะแนนสูงสุดใน ‘ความน่าจะอ่าน 2018-2019’

[ความน่าจะอ่าน] มันทำร้ายเราได้แค่ไหน ?

นิธิ เอียวศรีวงศ์ เขียนถึงหนังสือ ‘มันทำร้ายเราได้แค่นี้แหละ’ ของ ภรณ์ทิพย์ มั่นคง หนังสือที่ได้รับคะแนนสูงสุดในโปรเจ็กต์ ‘ความน่าจะอ่าน 2018-2019’

[ความน่าจะอ่าน] Sapiens กับพลังของจินตนาการ

ภาคิน นิมมานนรวงศ์ เขียนถึงหนังสือ ‘เซเปียนส์ ประวัติย่อมนุษยชาตื’ 1 ใน 5 เล่มที่ได้รับคะแนนสูงสุดจากโปรเจ็กต์ ความน่าจะอ่าน 2018-2019 

[ความน่าจะอ่าน] สวนสัตว์กระดาษ : มนุษย์ล้วนพ่ายแพ้ แต่ไม่แพ้พ่าย

ปาณิส โพธิ์ศรีวังชัย เรื่อง ภาพิมล หล่อตระกูล ภาพประกอบ   หากจะมีหนังสือสักเล่มทำให้ฉันปล่อยโฮกลางร้านกาแฟท่ามกลางผู้คนได้ The Paper Menagerie หรือ สวนสัตว์กระดาษ คือหนังสือเล่มนั้น สวนสัตว์กระดาษ เป็นรวมเรื่องสั้นไซไฟที่ทลายภาพยานอวกาศสีเงินวาววับลงไปได้หมดจดเกลี้ยงเกลา แล้วพาเราไปรู้จักวิทยาศาสตร์แบบมีเลือดเนื้อของมนุษย์ — มนุษย์ผู้เปราะบางและโง่เขลาอย่างพวกเรา ที่แทบไม่รู้จักอะไรมากไปกว่าตัวเอง และอันที่จริง เราอาจแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเองเลยด้วยซ้ำ หากคุณมั่นใจว่าหัวจิตหัวใจยังแข็งแกร่ง อยากให้ลองเผชิญหน้ากับตัวหนังสือของ เคน หลิว ดูสักตั้ง เคน หลิว ผู้เขียน เกิดที่จีน แต่ย้ายไปอยู่อเมริกาตั้งแต่อายุ 11 ขวบ ณ ตอนนี้เขาถูกนับเป็นนักเขียนสัญชาติอเมริกันเต็มขั้น แม่ของเขาจบด็อกเตอร์ด้านเคมี ส่วนพ่อเป็นวิศวกรคอมพิวเตอร์ เขาเองเรียนด้านวรรณคดีอังกฤษ วิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ และกฎหมายที่ฮาร์วาร์ด ผ่านอาชีพมาแล้วทั้งโปรแกรมเมอร์ นักกฎหมาย นักแปล และนักเขียน ด้วยความเป็นลูกผสมในหลายด้าน ทั้งหมดนี้สะท้อนออกมาในงานเขียนของเขาได้อย่างเนียนกริบงดงาม งานเขียนของเขาเป็นงานแบบ Silkpunk ผสมผสานระหว่างไซไฟและแฟนตาซี โดยได้แรงบันดาลใจจากเรื่องราวเก่าแก่และโบราณวัตถุในเอเชียตะวันออก บางครั้งเวทมนตร์ก็เกิดขึ้นกับไม้ไผ่หรือขนนก เขาเขียนคำนำหนังสือเล่มนี้ไว้ว่า ผมไม่ค่อยใส่ใจเส้นแบ่งระหว่างแฟนตาซีกับไซไฟ–หรือระหว่าง ‘นิยายที่มีหมวดหมู่เฉพาะ’ […]